Op een doordeweekse dag heb ik over het algemeen meer dan genoeg te doen. Soms heb ik zoveel dingen bedacht voor die dag, dat ik niet goed weet waarmee ik zal beginnen. Maar het is wel een feit dat ik meestal een hoop werk verzet.

Toch ben ik geen workaholic en mensen vragen me wel eens hoe ik dat allemaal voor elkaar krijg. Hoe ik nog tijd kan vinden om te reizen, om artikelen te schrijven en boeken te lezen en zoveel webinars bij te wonen van anderen terwijl ik toch ook mijn bedrijf overeind houd. 

Wat is mijn geheim?

Er zijn allerlei antwoorden mogelijk maar één suggestie wil ik graag met je delen. 

Natuurlijk ken ik net als iedereen dat gevoel, van “overwhelmed” te zijn door “teveel”, de veelheid van dingen die we nog willen en die nog moeten. Dagelijkse mindfulness -of focusing oefeningen zorgen er dan voor dat we ons bewust worden van onze mindset.

Een oefening die ik zelf vaak doe is het vervangen van mijn gedachte “ ik heb niet genoeg tijd” door “ik heb de mogelijkheid om meer dan genoeg te doen”. Die shift in perceptie maakt me vaak wel weer rustig. Dat is dan een cadeautje aan het begin van een volle dag.

Waarom werkt dit?

Ik zal een voorbeeld geven:

Met afgelopen feestdagen kon je misschien meer eten, snoepen en drinken dan goed voor je is. Het aanbod van zoveel lekkers kan overweldigend groot zijn. Stel je dus voor dat het aanbod aan eten overvloedig is. Wat je dan kiest hangt af van je behoeften, je wensen en je waarden: Wil je iets nieuws proberen, of wil je een nieuwe combinatie van gerechten proeven? Moet je rekening houden met je allergie? Etcetera.

Sommige mensen kijken naar die fantastische dis met negatieve gevoelens: spijt, frustratie of jaloezie. Ze denken: hoe kan die gastvrouw me zoveel lekkers voorzetten terwijl je onmogelijk alles kunt proeven. Zo kom ik noot op mijn gewenste gewicht,Tja, als je zo denkt dan heb je wel jezelf te grazen. Want waarom zou je zo’n heerlijke dis vanuit zo’n negatief perspectief bekijken? Wat heb je daar nou aan?

En toch zijn onze gedachtepatronen best vaak negatief. 

Analogie

Vervang nu in bovenstaande voorbeeld en gedachten “eten” door “doen”. Dus: “Waarom moet ik dit allemaal eten”, wordt dan “waarom moet ik dit allemaal doen? 

Als je van jezelf zou accepteren. dat je niet alles hoeft te doen en gewoon kunt genieten van alle plannen die je voor je hebt , dan ziet de wereld er al mooier uit. Dan heb je een perceptie van “overvloed” in plaats van dat je eten/ tijd of wat dan ook  “tekort” komt; ofwel vanuit een perceptie van tekort en schaarste denkt.

Vanuit een mindset van overvloed kun je bedenken wat je met anderen kunt delen, wie je blij kunt maken met een stukje van de “taart”. Samenwerken en delegeren. Je wordt je bewuster wat je zelf het meeste nodig hebt  en waarom. Je beseft dat je helemaal niet zoveel nodig hebt. Het betekent kortom dat je prioriteiten gaat stellen. 

Kijk daarbij vooral verder dan je neus (en mond)  lang is. Vraag je af: Welke keuze die ik vandaag maak geven me morgen ook nog plezier ? Met deze reflecties  wordt je dankbaarder voor wat je (al)hebt. Ook wordt geven gemakkelijker dan nemen. Als je je bewust wordt dat je meer dan genoeg hebt, dan komen al die ongebruikte mogelijkheden op een later moment wel weer aan bod, als er een keertje niet zoveel op je bord ligt.

Be Mindful

Dit blog gaat erover over hoe je omgaat met alles: materie, tijd, geld, middelen , je energie etcetera, en de keuzes die je dan maakt. Hoe vaak zeg je wel niet tegen anderen “ik heb het zo druk, ik heb geen tijd”. Stop daar toch mee! Zulke uitspraken getuigen ervan dat je vast zit in je armoede-bewustzijn en je laat opjutten door jezelf, namelijk gedachten over – veelal vermeende – tekorten. Je mindset een emoties zitten je dan in de weg. 

Filosofische beschouwing

Het is tijd om je armoede bewustzijn (“ik kom XYZ te kort”) in te ruilen voor een andere perceptie. Maar, be mindful, welke perceptie dan?

De laatste tijd begint er iets anders in me te knagen. Want klopt deze redenering van schaarste versus overvloed nog wel? Is het beeld van overvloed nog wel van deze tijd? Nu er tekorten ontstaan en moeder aarde uitgeput raakt? Nu de pot met geld of de hoeveelheid gas niet meer toereikend is en we zuiniger moeten zijn? 

Het vasthouden aan het oude model van economische groei en winst kan momenteel meer als ‘regressief’ dan als ‘progressief’ worden uitgelegd. 

En voor mijn beroep: wat betekent dat voor ecologisch-bewuste coaching / supervisie? Ga ik door met coaching modellen die slechts twee opties aanreiken en misschien alweer verouderd zijn? Of hebben we – zoals ik vermoed – eerst veel werk te doen op het niveau van ons bewustzijn?

Ik vermoed dat dit laatste het geval is. De nieuwe modi vivendi zijn niet langer ‘traditie en overvloed’, maar ‘ontworteling en schaarste’, zoals ook Stefan Hartmans beschrijft in zijn recente boek “verschuivingen” .

Als ik hiermee het vooruitgangsdenken bekritiseer, dan wil ik daarmee niet de indruk wekken dat ik mijn hoop op een betere toekomst opgeef. Ik wil met  compassie kijken en onderzoeken.

Menselijk

We zitten in een overgangstijd en kunnen (nog) geen goed beeld hebben van de heikele situatie waar we momenteel  in verkeren, laat staan van de processen die onbewust plaatsvinden.

We zitten er midden in en kunnen de verschuivingen die gaande zijn  – op maatschappelijk niveau, op het niveau van onze gesprekken met anderen en op het individuele niveau van ons zelf – nog niet goed zien. 

Of zoals Viktor Klemperer terloops, te midden van alle ellende en onzekerheid, met vaste hand in zijn beroemde dagboeken van 1933-1941 noteerde: ‘De tijdgenoot weet niets’.

We weten het gewoon niet. En dat is menselijk. 

Heb jij of je team behoefte aan een workshop over dit onderwerp? Plan dan een gratis zoom-sessie: 
https://calendly.com/sonja-vlaar/ Dan bespreken we wat ik eventueel voor je kan betekenen als coach, spreker of supervisor. Wil je graag op de hoogte blijven?  Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrieven:  
 .