De ICF Global Coaching Study 2025, uitgevoerd door PwC onder ruim 10.000 coaches wereldwijd, noemt drie cijfers die vaak samen worden geciteerd:

• een gemiddeld tarief van $234 per uur
• 11,6 uur per week aan coaching
• een jaaromzet van $49.283

Leg die cijfers naast elkaar en er gebeurt iets interessants. Deel de jaaromzet door de gewerkte uren en je komt uit op ongeveer $82 per uur. Dat is ruwweg een derde van het tarief.

De rest verdwijnt in wat niemand ziet: lege plekken in de agenda, afzeggingen en voorbereiding. En in het werk dat niet eens als coachuur voelt, zoals acquisitie, marketing, offertes, facturen en het onderhouden van je netwerk. Plus kortingen, “even sparren” en pro-bono-trajecten die net iets te vaak voorkomen.

Een eerlijke blik op mijn eigen praktijk

Ik kijk hier niet van een afstand naar. Als supervisor reken ik via de LVSC tussen €125 en €150 per uur. Dat klinkt als een prima tarief, tot je het naast al mijn uren legt. Er zijn voorbereidingen, verslagen, intervisie, bijscholing en registratie-eisen. En er is het werk dat helemaal buiten de facturen valt.

Samen met Louis van Kessel schreef ik Supervisie voor Coaches (2025), dat in 2026 ook in het Engels verscheen als Supervision for Coaches. Met Andrea Edmondson schreef ik Hidden Capacities, dat in februari 2027 verschijnt bij WIZER Books. Al deze boeken schreven we in eigen tijd, zonder sponsor of opdrachtgever. Je investeert maanden, soms jaren, zonder te weten wat het financieel oplevert. Laat ik eerlijk zijn: van boeken schrijven word je niet rijk. We deden het omdat ons vak het verdient dat kennis gedeeld wordt. Maar het is wel een mooi voorbeeld van waarde die je toevoegt zonder dat er een uurtarief tegenover staat.

Volgens mij herkennen veel coaches en supervisoren dit. We zijn goed in geven. We zijn minder goed in rekenen.

Groei zoeken op de verkeerde plek

Wat doet de beroepsgroep met die kloof? Beroepsverenigingen rekenen op groei van hun ledental, coaches op groei via meer cliënten en meer sessies. Een hoger tarief noemen veel minder coaches als motor. Ondertussen daalt het vertrouwen: volgens analyses van de ICF-studies verwachtte in 2023 nog 73% van de coaches een hoger inkomen, in 2025 was dat 59%.

Het risico voor coaches is niet dat ze te veel coachuren maken. Gemiddeld 11,6 uur per week is geen overbelasting. Het risico is uitputting door alles eromheen: het onbetaalde werk dat nodig is om die uren te vullen, en een tarief dat jaar na jaar gelijk blijft terwijl de kosten stijgen.

Wat ons lichaam allang weet

Het is niet de hoeveelheid werk die ons uitput. Het is de verhouding tussen wat we uitgeven en wat er terugkomt. Ons brein is voortdurend bezig energie te voorspellen en te verdelen: wat gaat dit kosten, en wat levert het op aan energie? Als de uitgaven structureel hoger zijn dan wat er terugkomt, bouwt er een tekort op. Dat tekort uit zich niet meteen als burn-out. Eerst merk je minder veerkracht, minder helderheid en minder plezier in een vak waar je ooit voor koos.

Drie dingen maken het voor coaches extra zwaar:

• We zijn getraind om signalen te negeren. Coaches en supervisoren zijn sterk in afstemmen op de ander. Die vaardigheid gaat vaak ten koste van de interoceptie: het opmerken van wat het eigen lichaam al veel eerder aangeeft. Vermoeidheid, spanning en weerstand worden vaak weggeredeneerd, want de cliënt gaat voor. Precies hierover gaat ons nieuwe boek Hidden Capacities: hoe je je eigen biologische signalen leert herkennen voordat het tekort te groot wordt, en hoe je ze gebruikt om bewuster te kiezen waar je energie naartoe gaat.
• Onzekerheid kost energie. Een zenuwstelsel dat niet kan voorspellen wat er volgende maand binnenkomt, blijft in de paraatheidsstand staan. Een wisselende agenda en een onzeker inkomen zijn niet alleen een financieel gegeven, maar ook een biologische belasting.
• Onzichtbaar werk levert geen herstel op. Werk dat niet erkend en niet betaald wordt, geeft weinig gevoel van voltooiing. De beloningskant van ons systeem blijft dan leeg, terwijl de inspanning gewoon doorloopt.

Meer volume lost dat niet op. Het vergroot juist het onbetaalde deel en het tekort.

Rendement is ook kwaliteit

Dit gaat niet alleen over inkomen. Het raakt ook de kwaliteit van ons werk.

In Supervisie voor Coaches beschrijven Louis van Kessel en ik supervisie als kwaliteitsborging voor coaching. Die kwaliteit begint bij de coach zelf: bij het vermogen om aanwezig te zijn, af te stemmen en te reflecteren. Daarvoor is een gereguleerd zenuwstelsel nodig. Een coach die structureel op reserve draait, stemt minder fijn af, reflecteert minder diep en mist eerder wat er in de sessie gebeurt.

Juist onder financiële druk is het verleidelijk om te bezuinigen op wat kwaliteit borgt: voorbereiding, reflectie, intervisie en supervisie. Wie groei zoekt in volume, betaalt daarom niet alleen met energie, maar ook met kwaliteit. Uiteindelijk merkt de cliënt dat.

Waarom dit me raakt

Per 2027 ga ik met pensioen, al blijf ik werken aan wat ik belangrijk vind. Voor mij wordt het financiële stuk daardoor minder urgent. Juist daarom kan ik het hardop zeggen: het stemt me teleurgesteld. Ik zie zoveel coaches die blijven investeren in hun vak, met opleidingen, supervisie, accreditaties en boeken, en die er toch niet van rond kunnen komen.

In deze economisch onzekere tijden voelen velen dat extra hard, aan beide kanten van de tafel. Coaches zien hun opdrachten onder druk staan. Coaches én hun coachees worstelen met zekerheid en bestaanszorgen. Een vak dat anderen helpt hun capaciteit terug te vinden, zou zijn eigen beoefenaars niet leeg mogen laten lopen.

Supervisie voor Coaches heeft weliswaar herbronning (resourcing) als een van haar doelen. Maar hoeveel ruimte neemt een coach daar werkelijk voor, naast alle (her)registratie-vereisten van de beroepsgroep? En investeert die coach ook in de eigen biologie?

De betere vragen die de coach zich kan stellen

• Wat zegt mijn lichaam over de balans tussen geven en terugkrijgen, als ik eerlijk luister?
• Hoeveel van mijn gewerkte uren worden echt betaald?
• Wat kost het mij , in tijd én in energie, om een uur te vullen?
• Welk onbetaald werk doe ik bewust, omdat het iets betekent? En welk onbetaald werk sluipt er gewoon in?
• Wanneer heb ik voor het laatst mijn tarief verhoogd, en wat hield me tegen?

Ik ben benieuwd: als je eerlijk rekent, in geld én in energie, wat levert jouw praktijk je dan werkelijk op?

Bronnen

• ICF & PwC, 2025 ICF Global Coaching Study – Executive Summary. International Coaching Federation, september 2025. coachingfederation.org/research/global-coaching-study
• Het effectieve uurtarief van ca. $82 is een eigen berekening op basis van de ICF-cijfers. Coaches besteden gemiddeld 11,6 uur per week aan coaching. Over een heel jaar (52 weken) is dat ruim 600 uur. Deel je de gemiddelde jaaromzet van $49.283 door die 600 uur, dan levert elk gewerkt coachuur gemiddeld ongeveer $82 op, tegenover een officieel tarief van $234. PwC maakte in de ICF-studie van 2023 zelf een vergelijkbare berekening en kwam toen uit op $85 per uur.
• Van Kessel, L. & Vlaar, S. (2025). Supervisie voor Coaching. SWP Publishing, Amsterdam
• Van Kessel, L. & Vlaar, S. (2026). Supervision for Coaches: A Quality Assurance for Coaching. SWP Publishing, Amsterdam.
• Edmondson, A. & Vlaar, S. (2027). Hidden Capacities. WIZER Books. Verschijnt februari 2027.

#coaching #supervisie #neurobiologie #interoceptie #HiddenCapacities #coachpraktijk